Merhum, çok kıymetli bir ağabeyim Mustafa Kıbrıslı Bey, bir keresinde hac yolculuğuna çıkacak birkaç dostunu, en ince teferruatına kadar yapmaları gereken vazifeleri sıraladıktan sonra:

“Hacılarımıza hayırlı yolculuklar dileriz. Yollarınız ak olsun. Yoldaşınız hak olsun. Hak teala farzı, vacibiyle vazifelerini ihlâsla yerine getirmek, iki cihan güneşi Sevgili Peygamberimize aşkile salâvatlar söylemek nasib eylesin”, diyerek uğurlamıştı.

Kendisi Kervancı mahlasıyla şiirler yazardı. Şiirleri fazla değildi. Genelde duygulandığı zamanlarda sanki gönlünden fışkırırdı. O gün bana son olarak kaleme aldığı bir şiirini vermiş ve büyük bir üzüntüyle de şöyle demişti:

“Ahmet Efendi! Dini vazifeler sıradanlaştırılıyor. Herkes müze ziyaretine gider gibi hacca gitmeye başladı. Kimisi de sanki bir alışveriş merkezine gider gibi gidiyor. Çok değil bundan otuz sene evvel hacca gidecekler önce akrabalarına, komşularına, dostlarına ve uzak yakın tanıdıklarına ziyafetler verirlerdi. Herkesten helallik alırlardı. Dualarını isterlerdi. Dargın oldukları ile barışırlardı. Gidip de dönmemek gelip de bulmamak var, derlerdi. Hacılıkları gerçek bir hacılık olurdu. Dönüşte de sanki bambaşka bir kimliğe bürünürlerdi. O kiminin hacı abisi, kiminin hacı amcası, kiminin hacı babası idi. Herkes onun hacı olduğunu bilir ve o da hacılığına uygun bir hayat sürmeye çalışırdı. O artık müşkilleri çözen, nasihatlerde bulunan ailenin, köyün veya mahallenin sözü geçeni idi. Şimdi ben nicelerini biliyorum kul hakkı içinde yüzüyorlar, kalp kırıyorlar, komşusunun ne halde olduğunu hatta kim olduğunu bilmiyorlar. Fakat neredeyse her sene hacca gitmeyi marifet sanıyorlar”.